ای کاش من اول آفریده شده بودم.ایرادی نداشت که  حتی از دنده چپ آدم به دنیا می آمدم نه از شکم زنی در یکی از روزهای پاییز هزار وسیصد جنگ.اگر حوا بودم لا اقل گناهم معلوم بود:خوردن یک سیب.آن وقت دلیل طرد شدنم را می دانستم.
بعد از رانده شدن از بهشت برکناره دریا می نشستم و هیچم خبرم از آدمی نبود.وقتی هم آدم پیدایم می کرد هند که هیچ حتی با او تا هفت فرسخ آن ورتر هم نمی رفتم می ماندم کنار دریا وتمامی سیب های عالم را گاز می زدم و می دانستم که گناهم همین است.آن وقت بود که فقط اولین گناه به پای من نوشته می شد نه قرن ها عذاب تمام فرزندان حوا.ای کاش من اول آفریده شده بودم... .